นิยายมนตรา~[Magical of merlin]

ติดตามได้ เร็วๆนี้ ^^~
Soon...

Chapter I >>> จุดเริ่มต้นแห่งมนตรา

 

            ณ โรงเรียนในชนบทแห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มคนหนึ่ง กำลังทานข้าวกลางวันกับเพื่อนๆ และสนทนากันถึงเรื่องลึกลับอย่างหนึ่ง หลังทานข้าวอิ่มกันทุกคนแล้ว

 

“เฮ่ย! ปาน...เมื่อคืนเอ็งได้ข่าวป่าววะ ว่าที่โรงเรียนข้างๆน่ะ นักเรียนกลุ่มนึงโดนผีหลอกด้วยว่ะ วิ่งเผ่นกันกระจายเลย”

“อืม...พวกนั้นอาจจินตนาการมากไปเองมั้ง ก้อง” ปานตอบกลับก้อง ซึ่งเป็นคนเปิดประเด็น

“โหย...ไม่หรอก! ก็ผีน่ะ มันดันพูดด้วยน่ะสิ ว่า ‘เอา....ฉัน...ไป...อยู่...ด้วย~’แล้วก็วิ่งกระจาย อย่างที่เล่าไปนั่นล่ะ ” ก้องพูดยืนยัน พร้อมกับทำเสียงให้ดูน่ากลัว

“แล้วเอ็งคิดว่า มันมีการจัดฉากป่าววะ ก้อง...ปาน” เพื่อนอีกคนถามทั้งสอง

“คงไม่มั้ง วิทย์ เห็นพวกมันกลัวจนตัวสั่น บางคนถึงกับเป็นไข้นอนซมอยู่ที่บ้านแน่ะ” ก้องตอบ

 “เอาเถอะๆ - -!...อย่างน้อยก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง ที่อริเราต้องโดนผีหลอกน่ะ” ปานพูด

“แล้วถ้ามันลามมาถึงโรงเรียนเราล่ะ” เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มพูดขึ้นมา

“เป็นฉัน ฉันจะใช้พระเครื่อง ไม่ก็คาถาเวทย์มนต์สู้กับมันไง แก้ว” วิทย์ตอบแก้วที่เป็นคนถามคำถามเมื่อครู่

“เอ็งนี่นิสัยไม่ตรงกับชื่อเลยนะวิทย์ 55+” ก้องเหน็บแนมวิทย์แกมหยอกเล่น

[อืม...เวทย์มนต์...คาถา..] ปานคิดในใจ แล้วชวนเพื่อนกันเก็บจานข้าวแล้วขึ้นเรียน

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

เย็นวันหนึ่งขณะที่ปานเดินทางกลับบ้านคนเดียว เขาก็พูดออกมาคนเดียวว่า

“เวทย์มนต์คาถาเหรอ....มันน่าสนใจดีนะ!!”

“ถ้าสนใจก็มากับข้าสิ..”

“เหวอ!!!”

                จู่ๆก็มีชายชราคนหนึ่งใส่ชุดสีม่วงแก่ สวมหมวกทรงแหลมสูง ผูกมัดหนวดเคราไว้อย่างดี ในมือขวาถือไม้เท้า ท่าทางเหมือนพ่อมด

“ลุงเป็นใครเนี่ย!!”

“อย่าห่วง...ข้าไม่ใช่คนบ้าอย่างที่เจ้าคิดหรอก ปาน ธนพงศ์ สมชาตรี”

 

ประโยคที่ชายชราพูดเมื่อสักครู่นี้ ทำเอาปานตกตะลึงไม่ใช่เล่น พลางคิดในใจ

[ลุงคนนี้รู้ความคิดเราได้ไงเนี่ย อย่างกับอ่านใจได้ รู้จักชื่อด้วย...ชะรอยจะเป็นพวกต้มตุ๋น]

“ข้าไม่ใช่พวกต้มตุ๋นอย่างที่เจ้าคิดหรอก ข้าคือพ่อมดเมอร์ลิน ข้าจะชวนคนที่มีความสนใจในเวทย์มนต์คาถามารับการทดสอบ”

 

“การทดสอบ?? [แน่ะ รู้ความคิดตูอีก - -!] ”

“การทดสอบ ‘ทายาทมนตราแห่งเมอร์ลิน’ ยังไงล่ะ....ทุกคนที่สนใจจะได้เข้ารับการทดสอบ เพื่อสืบหาทายาทที่จะรับหนังสือมหาเวทย์ ที่บรรจุเวทย์มนต์นานาชนิดเอาไว้ กว่าแสนคาถา”

“อืม...ฟังดูน่าสนใจดีอยู่หรอกนะคับ - -! แต่ว่า...”

“ถ้าเจ้าสนแล้วจะมัวรอช้าอยู่ทำไม ไปกันเลยโลด! ^O^”

“เจี๊ยกกกก!!”

ทันทีที่พ่อมดเมอร์ลินได้รับคำตอบแล้วก็เสกหลุมมิติ ดูดปานเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาปานร้องไม่เป็นภาษามนุษย์เลยทีเดียว - -!

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น หน้าร้านตุ๊กตา

“นี่..นายชิน!!แค่ตุ๊กตาตัวเล็กๆถูกๆ ก็ซื้อให้ไม่ได้งั้นเหรอ” เด็กสาวที่ดูท่าทางแก่นแก้วสุดๆ กำลังพูดอยู่กับชายหนุ่มที่แต่งตัวโทรมๆเล็กน้อย

“ไม่ใช่ไม่ได้หรอก มินต์...อย่างเธอต้องกระสอบทราย - -!”

“ไอ้บ้าชิน! หมายความว่าไงยะ!” หญิงที่ชื่อมินต์ ตะคอกเสียงดังใส่คนที่เธอเรียกว่า ไอ้บ้าชิน

“ปะ...เปล้าจ้า...ไม่มีอะไร แค่บอกว่า ตุ๊กตาเล็กๆไม่เหมาะ ต้องใหญ่เท่ากระสอบทราย แค่นั้นเอง” ชินพูดไปตัวสั่นไป

“เฮ่ย! เจอแล้ว! ทุกคน ไอ้เด็กวานซืนมันอยู่นี่! จัดการมัน!” จู่ๆก็มีชายหนุ่มปริศนา ไว้หนวดเครารุงรัง ถือปืนอยู่ในมือขวา  ได้ตะโกนให้พรรคพวกของตนวิ่งมาทางที่ชายปริศนาเรียก พวกมันต่างก็มีอาวุธครบมือ และวิ่งเข้าล้อมกรอบชินกับมิ้นท์ทันที

“แก๊งยากูซ่าคู่แข่งสินะ....มินต์....ไม่บอกก็บอกไม่รู้ใช่มั้ย ว่าจะต้องทำยังไง”

“ของมันแน่อยู่แล้ว!”

และแล้ว การต่อสู้จึงเกิดขึ้น ทั้งคู่ สู้อยู่กับ แก๊งยากูซ่าคู่แข่งนับสิบอย่างเมามัน โดยมินต์ ใช้ทักษะเทควันโด คาราเต้ ยูโด และศิลปะการป้องกันตัวทุกแขนงของเธอในการต่อสู้ และชิน ก็ได้หยิบปืนคู่ อาวุธคู่กายของเขา ยิงใส่คู่ต่อสู้ พร้อมกับใช้ศิลปะการป้องกันตัว ต่อสู้ในระยะประชิดอีกด้วย จนในที่สุด ทั้งสองคน ก็สามารถเอาชนะพวกยากูซ่าคู่แข่งได้สำเร็จ

“หนอย! ฝากไว้ก่อนเถอะ!” พวกมันได้วิ่งหนีจากไป

“ฟู่วส์~ รอดไปที” ชินถอนหายใจ

“ฮะๆๆ! ช่างเป็นฝีมือการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว” แต่แล้ว...ผู้หญิงคนหนึ่ง ปรากฏตัวตรงหน้าชิน เธอใส่ชุดแซกสีดำอมม่วงเล็กน้อย ในมือถือคฑาอันเล็กๆ ผมมัดรวบและผูกโบว์ไว้ รูปร่างสูงและสวย

“ท..ท...เธอเป็นใครเนี่ย!”ชินตกใจมาก ที่อยู่ๆก้มีผู้หญิงโผล่มาตรงหน้า  แต่ชินดันจ้องผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่วางตาเลยทีเดียว

“ไอ้..ชิน..” เสียงมิ้นดังมาจากด้านหลัง ทำให้ชินรู้สึกสะดุ้งเฮือก

[ผลัวะ!!]

[อ๊อค..แหง็กๆ !!]

 

มินต์ ได้ชกเข้าที่ท้องของชินซะเต็มแรง จนชินกระอักเลือดออกมา แล้วลงไปนอนกองบนพื้นอย่างน่าอนาถ - -!

 

“เชอะ!!” มินต์ งอนกับศพที่อยู่บนพื้น (ศพเหรอ???)

“อืม...ข้าคือ วิเวียน ศิษย์คนแรกของพ่อมดเมอร์ลิน จะมาเชิญผู้ที่มีความสามารถ หรือผู้ที่สนใจในเวทย์มนต์ รับการทดสอบ”

“การทดสอบเหรอ!?” มินต์กับชิน พูดพร้อมกันอย่างตกตะลึง

“เป็นการทดสอบที่ชื่อว่า ‘ผู้สืบทอดมหาเวทย์แห่งเมอร์ลิน’ โดยทำการเลือกความสามารถของตนแล้วฝึกฝนซักระยะ และจากนั้นจะต้องผ่านด่านทั้งหมด 20ด่านด้วยกัน เพื่อชิงหนังสือที่บรรจุเวทย์มนต์ทั้งหมดที่มีในโลกเอาไว้กว่าแสนคาถา หนังสือนั่นชื่อว่า ‘คัมภีร์มหาเวทย์แห่งโลกันตร์’ ”

 

เมื่อแม่มดวิเวียนพูดจบ ทุกคนก็อึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วชินจึงพูดขึ้น

“สรุปคือ เธอจะชวนพวกเราไปร่วมทดสอบล่ะสินา~ - -!”

“ถูกแล้วล่ะ” แม่มดวิเวียนตอบ

“มันน่าสนุกดีนี่นะ...ตกลง” ชินตอบตกลงทันที

“ถ้ายังงั้น ชั้นไปด้วยคนนะ...ชั้นอยากรู้ทักษะการต่อสู้มากกว่านี้” มินต์พูดขอร้อง

“ถ้ายังนั้น ข้าก็ไม่ขัดศรัทธาพวกเจ้าละ!” เมื่อแม่มดวิเวียนพูดจบ ก็เสกหลุมมิติดูดมินต์กับชินเข้าไปอย่างนิ่มนวล(ผิดกับที่พ่อมดเมอร์ลินทำอย่างลิบลับ –x-!)

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

            ณ ซิดนีย์  ประเทศออสเตรเลีย ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่ออัล กำลังเดินเตะฝุ่นอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย

“เฮ่อ...เซ็งเป็ด..”

ในขณะที่เขารู้สึกเบื่อนั้น ก็ได้เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง กำลังถูกรุมรังแกจากพวกอันธพาลนับสิบคน

“เฮ่...ไอ้น้อง...บังอาจมาจีบสาวๆในถิ่นพี่เลยเหรอ...”

“รู้ป่าว...ว่าที่นี่ถิ่นใคร”

“ขอโต๊ดก๊าบ T^T ปล่อยโผมไปเถอะ ผมจะไม่มาจีบหญิงในถิ่นพี่อีกแล้ว T^T”

“คิดว่าขอโทษแล้วพวกเราจะให้อภัยเอ็งเหรอ ไอ้น้อง..”

“พวกเรา...ยำ!!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!! เจ้าพวกอันธพาล”

“เฮ่ยๆๆ ใครบังอาจมาสั่งพวกข้าวะ!!”

“ฉันเอง” ชายหนุ่มที่ชื่ออัล พูดขึ้น ทำให้แก๊งอันธพาลรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมาก

“บังอาจมาสั่งกันในถิ่นพวกข้าเรอะ...พวกเรา...ยำ!!”

แล้วพวกอันธพาล ต่างก็กรูกันเข้ามา เพื่อที่จะรุมทำร้ายอัล แต่อัล ก็ยังนิ่งไว้

“แกจะต้องเสียใจ ที่ทำแบบนี้!!”

แล้วหัวโจกอันธพาล ก็ลงหมัดไป หวังจะให้อัลเลือดกบปาก แต่เมื่อหัวโจกอันธพาลออกหมัดไปแล้ว เขากลับไม่เห็นอัลยืนอยู่ตรงนั้น

“หายไปไหนฟะ!”

“ลูกพี่ ข้างบน!”

อันธพาลคนหนึ่ง ร้องเตือนหัวโจก แต่สายซะแล้ว อัลกระโดดหมุนตัวใส่เกลียวกลางอากาศ แล้วเตะโดนกกหูของหัวโจกอย่างเต็มแรง จนหัวโจกล้มลงไปกองบนพื้นสลบไป ส่วนลูกสมุนที่เห็นลูกพี่สลบเช่นนั้นแล้ว ต่างก็หอบร่างหัวโจก หนีกันกระเจิง

“ขอบคุณมากครับ พี่ชาย” เด็กชายพูดอย่างซาบซึ้ง

“ไม่เป็นไร...แต่ทีหลังอย่าไปจีบหญิงมั่วซั่วยังงั้นอีกล่ะ”

“คับ...ให้ผมเลี้ยงตอบแทนพี่มั้ย”

“ไม่เป็นไรมั้ง - -!”

“เอาเป็น...ช็อกโกแล็ตดีมั้ยคับพี่ ”

เมื่ออัลได้ยินเช่นนั้น ถึงกับหูผึ่งเลยทีเดียว

“อืม...เมื่อน้องตั้งใจจะเลี้ยงพี่ พี่ก็ไม่ขัดศรัทธาน้องละกัน - -!”

“คับพี่ ร้านขายอยู่ใกล้ๆนี่เอง ไปกันเถอะ”

แล้วเด็กชาย ก็จูงมืออัลไปที่ร้านขายช็อกโกแล็ตทันที เมื่อซื้อเสร็จแล้ว จึงนั่งลงแกะห่อกินที่ม้านั่งข้างร้าน

“อ่า...พี่ชื่ออะไรคับ ลืมถาม”

“อัล อาร์นิเดอร์....เรียกพี่สั้นๆว่า อัล ละกัน”

“คับ พี่อัล”

“แล้วน้องล่ะ ชื่ออะไร”

“เหมันต์ คำภรสร ชื่อเล่นชื่อ กัน คับ^^”

“อืม...กันเป็นคนไทยสินะ พูดภาษาอังกฤษเก่งเหมือนกันนี่”

“ครับ...ผมชอบเที่ยวไปโน่นไปนี่บ่อยๆ เลยพูดเป็นไปโดยปริยายคับ ^^”

ทั้งคู่ ต่างแนะนำตัวและคุยกันสนุกสนาน แต่แล้ว กัน ก็เกิดง่วงขึ้นมา

“ฮ่าว...พี่ครับ ผมง่วงอะ”

“นอนไปเลย ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เฝ้าให้”

แล้วกัน ก็ผล็อยหลับไป อัลถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมองกันอย่างเอ็นดู

“จีบสาวไม่เลือกที่งี้ก็แย่สิ - -!”

แต่แล้ว เมื่ออัลเห็นช็อกโกแล็ตที่ยังกินเหลืออยู่ของกัน ความคิด(ไม่ซื่อ - -!)ก็บังเกิดขึ้น

“ฉันจำเป้นต้องสั่งสอนแกซะหน่อยละ~ อย่าว่ากันนะ”

แล้วอัล ก็บรรจงหยิบช็อกโกแล็ตที่กันถืออยู่อย่างนิ่มนวล แล้วหักส่วนที่โดนน้ำลายของกันออก แล้วก็กินส่วนที่ไม่โดนน้ำลายอย่างเอร็ดอร่อย

“กรุบๆ อึก กรุบๆ อึก”

เมื่อกินไปได้ซักพัก อัลก็เริ่มรู้สึกง่วง และหลับไป

เมื่อคนขายช็อกโกแล็ตสองคน เห็นทั้งสองคนหลับสนิท ก็เดินเข้ามาหา  คนขายผู้หญิงยิ้มกริ่มและคืนร่างเป็นแม่มดชุดสีม่วงอ่อน ส่วนคนขายผู้ชายซึ่งตัวใหญ่เล็กน้อย ก็ถอนหายใจพร้อมกับคืนร่างเป็นพ่อมดชุดสีดำผสมลายสีขาวเล็กน้อย

“ใช้วิธีนี้อีกแล้วนะ มอร์แกน - -!” พ่อมดพูด

“ช่วยไม่ได้นี่ ลูซิเฟอร์ ก็ข้าพูดชักชวนใครไม่เก่งนี่นา  เลยต้องวางยาสลบในช็อกโกแล็ตอะ =3=! แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยให้เจ้าอธิบายทีหลัง หลังจากพวกนี้ฟื้นขึ้นมาละกัน” แม่มดมอร์แกนพูด พร้อมทำหน้าบึ้งใส่พ่อมดลูซิเฟอร์

“เฮ่อ...แล้วก็มาให้ข้าแบกอีกนะเนี่ย แถมคราวนี้ตั้งสองคนแน่ะ -*-”

“เอาเถอะๆ ไปกันได้ละจ้ะ ลูซิเฟอร์ ^^”

แม่มดมอร์แกนเสกหลุมมิติ แล้วเข้าไปพร้อมกับพ่อมดลูซิเฟอร์ทันที

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

ณ ห้องรวมตัว ภายในมิติเวทย์มนต์ ทุกคนที่ถูกเชิญเข้ามานับพันคน (หรืออาจถูกลักพาตัวมา จาก...จากใครก็คงจะรู้กันละนะ - -!) ต่างก็พูดคุยกัน บ้างก็กระวนกระวาย บ้างก็คิดถึงบททดสอบที่กำลังจะมา (บ้างก็ร้องไห้เพราะถูกลักพาตัวมา - -!)  ทำให้บรรยากาศในมิติเวทย์มนต์ ดูวุ่นวายเล็กน้อย

 

“มาทั้งยังงี้ พ่อแม่ตรูจะว่ามั้ยเนี่ย - -!” ปานพูดอย่าง กังวล

“ที่นี่สุดยอดเลยเนอะ พูดภาษาอะไร ก็เข้าใจกันได้ ^^” มินต์ พูดกับชินอย่างอารมณ์ดี

“อืม...ชักอยากอยู่ที่นี่ซะแล้วสิ อยู่ด้านนอกไม่ปลอดภัยเลยแฮะ -*-” ชินพูดอย่างซีเรียสเล็กน้อย

“ที่นี่ที่ไหนฟะเนี่ย แล้วใครพาตรูมาฟะ *O* ” อัล เมื่อตื่นมาแล้วก็ตกใจ

“พาผมกลับไปน้า...แงๆๆ TOT ” กันร้องไห้ฟูมฟาย

“เอาล่ะ ทุกคน ฟังทางนี้!!” พ่อมดคนหนึ่ง มีลักษณะผิวคล้ำ ใส่เสื้อที่คล้ายเสื้อกล้ามสีเทา มีกล้ามเป็นมัดๆ พูด(หรือตะโกน) ให้ทุกคนหันมาฟัง พร้อมเสกที่นั่งให้ทุกคนได้นั่งฟัง

“ข้าคือ พ่อมดชาร์ค จะมาอธิบายเรื่องที่ทุกคนสงสัยเอง” แล้วพ่อมดชาร์ค ก็เริ่มร่ายยาว

“คนที่จัดทำที่นี่ขึ้นมา คือท่านพ่อมดเมอร์ลิน พ่อมดท่านนี้ เมื่อสมัยอดีต พ่อมดเมอร์ลิน ได้ปราบมังกรร้ายที่ชื่อ black heart ได้สำเร็จ สร้างชื่อเสียงได้อย่างมาก แต่ก็มีพ่อมดกลุ่มหนึ่ง เกิดอิจฉาริษยาขึ้นมา จึงได้ทำการลอบสังหารพ่อมดเมอร์ลิน แต่ท่านรู้ตัวซะก่อน จึงสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อหลบภัย และได้ทำการบันทึกเวทย์มนต์ลงในหนังสือเล่นหนึ่ง และเฟ้นหาผู้ที่มีความสนใจมารับบททดสอบ และจะมีเพียงหนึ่งคนเท่านั้น ที่จะได้ครอบครองหนังสือเล่มนี้ ”

เมื่อพ่อมดชาร์คพูดจบแล้วเดินลงไป ก้มีแม่มดสาวสวยคนหนึ่งเดินขึ้นมา เธอใส่ชุดสีฟ้า มือขวาถือคฑา

“สวัสดี ข้าคือแม่มดไอริน จะมาอธิบายเกี่ยวกับภารกิจ และกติกาให้ฟัง”

“ข้า จะให้ทุกคน ทำการเลือกความสามารถ และอาวุธ ที่ตนเองชอบหรือถนัด รวมถึงเวทย์มนต์ของอาวุธนั่นด้วย และให้ทำการฝึกฝนเป็นเวลา 1เดือน ก่อนที่จะได้รับบททดสอบ จะจับกลุ่มกันฝึกก็ได้นะ....อ้อ...แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลาหรอกนะ เพราะเวลาของที่นี่ 1ปี = 1 วินาที ในโลกแห่งความเป็นจริง และพ่อมดเมอร์ลินกับพ่อมดมิคาเอล ก็จะคอยควบคุมเวลาในที่แห่งนี้ ให้ดำเนินไปตามปกติด้วย และท่านพ่อมดเมอร์ลิน ก็สามารถทำให้เวลาของที่นี่ เดินเร็วหรือช้าลงได้อีกด้วย เอาล่ะ...แยกย้ายกันได้!!”

แล้วทุกคนในที่นี่ ก็เดินกระจัดกระจายกันเลือกอาวุธ และเวทย์มนต์ของตนเองทันที

โดย อัลได้ปืนP220คู่  เหมันต์ได้ลูกแก้วคู่  ชินได้ปืนสั้นคู่ที่มีคุณภาพดีกว่าเก่า มินต์ได้กระบองปืน และปานได้ดาบสั้น และทั้งหมด ต่างก็ได้ฝึกฝนเวทย์มนต์ตามวิธีของตน บ้างก็จับกลุ่มกันฝึก

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

เวลาผ่านไปในมิติเวทย์มนต์ ครบ1 เดือนพอดี ทุกคนต่างก็พร้อมที่จะรับการทดสอบแล้ว

“เอาล่ะค่า~ มาถึงการจับกลุ่ม เพื่อเข้าทดสอบแล้ว” เสียงแม่มดมอร์แกนที่ป่าวประกาศ ดึงความสนใจของทุกคนเป็นอย่างมาก พร้อมกับที่แม่มดมอร์แกน นำกล่องจับฉลากมาให้จับกัน โดยผลการจับฉลากออกมา โดยทั้ง ปาน อัล มินต์ ชิน และเหมันต์ จับฉลากได้รูปโล่ทองคำเหมือนกัน(บังเอิญมั้ง - -!)

 

แล้วภายในกลุ่ม ก็ได้แนะนำตัวทำความรู้จักกัน

“สวัสดีครับ ผมชื่อปาน ธนพงศ์ สมชาตรีครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”

“มินต์ มินตรา กีรติปัญญาค่ะ^^”

“ชิน ริวเซย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ - -!”

“ผมชื่อ เหมันต์ คำภรสร ชื่อเล่นชื่อกันครับ”

“อัล อาร์นิเดอร์ เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้เข้าร่วมทีมกับพวกคุณครับ”

 

ในขณะที่ทุกคน กำลังทำความรู้จักกันนั้น เสียงแม่มดมอร์แกน ก็ดังขึ้น

“อ้อ...เกือบลืมบอกไปค่ะ ทุกคน เรื่องกฎกติกาของกลุ่ม มีอยู่ว่า

1 ถ้ากระทำการโกงในการทดสอบ จะถูกตัดสิทธิ์การสืบทอด และจะถูกส่งกลับไปยังโลกปัจจุบันทันที

2 ถ้าหากในทีมกระทำผิด ทั้งกลุ่มจะต้องรับการลงโทษ ตามความเห็นของท่านพ่อมดเมอร์ลิน

3 สามารถย้ายกลุ่มไปอยู่กลุ่มไหนก็ได้ หากไม่พอใจกลุ่มที่ตนเองอยู่ แต่ต้องแจ้งพ่อมดประจำบททดสอบนั้นๆก่อน”

 

เมื่อแม่มดมอร์แกน ประกาศเสร็จแล้ว กลุ่มของปาน ก็คุยกันต่อ

“แล้วเราจะตั้งชื่อกลุ่มว่าอะไรดีคับ พวกพี่ๆ” กันถามอย่างสงสัย

“นั่นสินะ - -!” ชินพูด

“ชื่อกลุ่มแบบนี้ดีมั้ย เอาตามฉลากที่เราจับได้ยังไงล่ะ” ปานเสนอ

“ก็ไม่เลวนี่ เอายังงั้นก็ละกัน” อัลพูดแบบเห็นด้วย

“’งั้น ในตอนนี้ ชื่อกลุ่มของพวกเรา คือ  กลุ่ม[Divine Sheild] ทุกคนคงเห็นด้วยนะครับ” ปานถามทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

แล้วเสียงสัญญาณเริ่มบททดสอบที่หนึ่งจึงเริ่มขึ้น

“ลุยกันเลย ทุกคน!”

 

บททดสอบที่1 จะเป็นยังไง ยากแค่ไหน โปรดติดตามต่อตอนหน้าค่ะ ^^...